நதிவனம்

நீயாகிப்போகும் நான்!  ------------------------------------- காலையும் மாலையுமான  நியமத்தளை அறுந்தெறிந்து  நெடுநாளாய்   அலைகிறது மனம்!  ஊனுருகித் தினம்  உயிர் கரைந்து  நினைவுகளால்  நிரம்பித்  துடிக்கிறது தினம்!  மேனியெங்கும் தணல்  மின்னலாய் கோடிழுக்கும்  காமத்தீயின் சுடர்! மோகப் பெருநதியின்   ஊற்றுக்கால் உடைந்துந்தன்  மார்பில் புதைந்தழிந்து    நீயாகிப் போகும் நான்!  நெற்றிக்கண் திறவாதுன் முகம்  கட்டி முடித்த கருங்குழல்  ஒற்றைப் பொன்முடியின்   ஓர் நுனியசைவில்    சுற்றிச் சுழன்றடிக்கும் காற்று  விட்டுவிடா விதியின் பெருங்கரத்தில்  பிரபஞ்சப் பெருவெள்ளம்!  மோனப் பெருவெளியின் மையம்  வான முகடு தொடும்  மலைகள்  காடுகளும்  நதிகளும்  கடல்களுமானதுன் காலம்!  ஆக்குவாய்  நீ  காப்பாய்   பின்னின்றழிப்பாய்  அருள் தருவாய்  தாக்குமென் தேகப்பெருந்தீயைப்   போக்குவாய்  புகுந்திடுவ...

கப்டன் மயூரன் இயற்பெயர்: பாலசபாபதி செல்லப் பெயர்: சபா பிறப்பு: 01-11-1971. வீரமரணம்: 11-11-1993 தந்தை: சபாபதிப்பிள்ளை தியாகராஜா, தாய்: சிவகாமசுந்தரி தியாகராஜா. பிறப்பிடம்: ஆத்தியடி, பருத்தித்துறை பங்குபற்றிய இறுதித்தாக்குதல்: பூநகரி தவளைப் பாய்ச்சல் தமிழீழ விடுதலையை நோக்கி இயக்கத்தில் இணைந்தது 1987- தை இணைவதற்கு தூண்டு கோலாக அமைந்த சம்பவம் யாழ் மாவட்டப் பகுதியில் சிங்கள அரச இராணுவத்தின் கட்டு மீறிய அட்டூழியம். மற்றும் சகோதரான் கப்டன் மொறிஸ் இன் விடுதலை இயக்கப்பணிகளும் அவன் இணைந்து பணியாற்றும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தமிழின விடுதலை நோக்கும் அசைக்க முடியாத உறுதியும்! போராட்டத்தில் இணைந்தவுடனான ஆரம்ப பயிற்சி போராளிகளின் பாலை(காடும் காடு சார்ந்த நிலமும்)நில வாழ்வுடனான போராட்டப் பயிற்சி. இணைந்திருந்த பயிற்சிக் குழு ஆரம்பத்தில் கிட்டுமாமா தலைமை. பின்னர் வீரமரணம் அடையும் வரை சொர்ணம் தலைமை. பணியாற்றிய குழு ‘ஓ’ குறூப் அல்லது ‘சைவர்’ குறூப் எனப்பட்டது. போராட்ட காலம் முழுவதும் வாழ்ந்தது தலைவரின் அருகாமை. தலைவரின் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் உறவாடி… விளையாடி… அதனோடு மண்ணிற்கா...

படைப்புகளிற்கான அன்பளிப்பு – சில ஞாபகங்கள்..! 4 December 2013 at 14:02 Public Friends Only Me Custom Close Friends Non Album Viewers. See all lists... Closed Friends- Non Album Relative Closed friends NO....Noting London, United Kingdom Area Family Go Back    முன்னர், எண்பதுகளில்(1980ற்குப் பின்னர்) நான் மேல்வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் இலங்கையில் இரண்டு தமிழ் பத்திரிகைகள் பிரசித்தி பெற்ற தேசியப் பத்திரிகைகளாக இருந்தன. ஒன்று  'வீரகேசரி ', மற்றையது  'தினகரன்'  ! வடக்கில்  'ஈழநாடு',   'ஈழமுரசு'  ஆகியவை முக்கிய பத்திரிகைகளாக மக்கள் மத்தியில் பிரபல்யமாகியிருந்தன.    முதற் தடவையாக (1981)ல் 'வீரகேசரிக்கு' என் சிறுகதையொன்றை அனுப்பி வைத்த போது அதனைப் பிரசுரித்து, அன்பளிப்பாக 30/-ரூபா இலங்கைப் பணம் காசோலையாகவும் அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். கதையை அனுப்பும் போது அன்பளிப்பெல்லாம் அனுப்புவார்கள் என்ற விடயம் எனக்குத் தெரியாது. அது எனக்கு மகிழ்ச்சியையும் நெகிழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது! அது போலவே 'தினகரன்' பத்திரிகைக்கு ...

←  சக்கரியாவின் செய்தி திண்ணையின் இலக்கியத் தடம் -8  → தமிழீழம் பற்றிய ஒரு மாய யதார்த்த சிறுகதை Posted on   November 10, 2013 by   தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்             1 Vote தமிழீழம் பற்றிய ஒரு மாய யதார்த்த சிறுகதை Magical realism என்றழைக்கப் படும் மாய யதார்த்தம் என்னும் வடிவம் கவிதைக்கும் சிறுகதைக்கும் இடைப்பட்ட வடிவம் என்றே நாம் கொள்ளலாம். கவிதைகளில் காணப்படும் கற்பனை உச்சமும் மிகவும் மனதைத் தாக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கான வடிவங்கள் அல்லது சூழல்கள் அப்படியே நம் கண் முன் விரியும். தருக்கம் அல்லது தருக்கத்தால் தாங்கப் படும் யதார்த்தம் இல்லாத இந்த வடிவம் கிட்டத் தட்ட நம்மை ஒரு கனவுச் சூழலுக்கு இட்டுச் செல்வதால் மாய யதார்த்தம் என்றே நாம் கொள்ளலாம். சந்திரா ரவீந்திரன் என்னும் இலங்கைப் பெண் எழுத்தாளர் தமது “கடவுளின் உரை” என்னும் சிறுகதையில் இந்த வடிவைப் பயன் படுத்தி இருக்கிறார். காலச்சுவடு நவம்பர் 2013ல் வெளியாகி இருக்கும் இந்தக் கதையில் தமிழீழம் மையப் படுத்தப் படும் போது அவர் மாய யதார்த்த...

சிறுகதை கடவுளின் உரை..! சந்திரா இரவீந்திரன் மழைக்காலத்து மஞ்சள் பூக்கள் மலர்ந்து சொரிந்திருக்கும் வீதியோரங்களில் அவர்கள் நின்றிருந்தார்கள்! தலைக்கு மேலே சாம்பல் புறாக்கள் சத்தமிடாமல் பறந்து சென்றன. ரோஜாக்களின் மணம் கமழும் மெல்லிய குளிர்காற்று இடையிடையே வீசிக் கொண்டிருந்தது. கேள்விகள் ஏதுமற்ற மயக்கம் நிறைந்த பார்வைகள் தெருவெங்கும் நிறைந்திருந்தன. வார்த்தைகளும் வசனங்களும் அங்கு வலிமையற்றுப் போயிருந்தன! பிடுங்கி வீசப்பட்ட பெருமரத்து வேரின் தளைகளைப் போல் புத்துணர்ச்சி அரும்பும் வசீகர முகத்தோடு அவர்கள் நின்றிருந்தார்கள். அடிக்கடி எல்லோர் புருவங்களும் உயர்ந்து விரிந்தன. ஒருவரையொருவர் சிநேகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள். உற்சாகமும் பெருமிதமும் நிரம்பித் ததும்பும் நிமிடங்கள் அவர்களின் முன்னால் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன! கண் இமைக்கும் நேரங்களில் சிறகு முளைத்த வெள்ளைக் குதிரைகள் அவர்களைக் கடந்து போயின. வெற்றிப் பதாகைகளைச் சுமந்ததான புன்னகைகள் ஒன்றுடனொன்று மோதிக்கொண்டன. கிரீடம் சூட்டப்பட்ட தலைகளுடன் தாம் அழகாயும் தனித்துவமாயும் இருப்பதான பிரமையில் அனைவரும் மௌனச் சிலிர்ப்போடு வரிசையாக நின்றிருந...